Het schrijven van een weblog over Frankrijk zonder te praten over de Franse slag bestaat eigenlijk niet, dus ik kan niet achter blijven.
De meeste Nederlanders denken dat geen enkele Fransman precies met de tijd omgaat en dat ze allemaal te laat komen. Voor ons nep-Fransozen komt dat prima uit...
In Nederland fiets je, bijna zonder erbij na te denken, na het werk even langs de supermarkt. In Frankrijk is het voor ons een dagbesteding; 50 kilometer kronkelen over de Franse wegen naar Verdun. Vervolgens eerst naar de Grand Frais, dan naar de Lidl en tenslotte naar de Cora. Om tenslotte weer 50 km terug te pruttelen.
We zijn een paar dagen 'op vakantie in eigen land' geweest. Om precies te zijn Bretagne. Kennissen van ons hadden er een huisje gehuurd en vroegen of we zin hadden om een paar dagen langs te gaan als we toch op weg naar Nederland waren. Zonder eerst uit onze topografische kennis te putten, zeiden we direct vol enthousiasme 'JA!', en toen keken we pas op de kaart …
Al vanaf dat we in ons dorp zijn gaan wonen, struin ik rond op zoek naar oude foto's van het dorp en de omgeving. In het begin ging dat soms wat moeizaam, want niet iedereen hier begreep wat ik toch met die oude foto's moest.
Vanaf april beginnen ze allemaal weer. De brocantes, vide greniers (zolderopruimingen) en andere rommelmarkten. Wij Nederlanders hebben hier altijd een overdreven romantisch idee bij; je gaat naar de brocante en komt thuis met een zeldzaam stuk aardewerk, een antieke tafel of uniek schilderij. De werkelijkheid is anders, maar daardoor niet minder leuk!
Afgelopen zaterdag was er e
en feest dat georganiseerd werd door de Nederlanders in ons dorp.
Voor de voorzitter van ons Café Culturel was het wel even wennen dat ze de controle over de organisatie volledig kwijt was. En zodra ze haar kans zag, probeerde ze toch steeds een beetje van de organisatie over te nemen.
Onze bakker rijdt alle dagen rond tien uur ons dorp binnen. Eerst horen we een ratelende motor gevolgd door een snerpende toeter. Het missen van de bakker is hier absoluut onmogelijk.
Alleen op zondag is ze wat later....
In één van de eerste weken dat we in Châtel-Chéhéry kwamen wonen, werd ik ’s morgens bij de bakker aan een kruisverhoor onderworpen; ‘hoe oud ben je?’ en ‘waarom hebben jullie nog geen kinderen, dat wordt toch echt wel tijd hoor meid!’.
Soms zijn de verschillen tussen het Franse platteland en ons ‘vorige’ stadse leven in Nederland enorm groot.
Neem bijvoorbeeld de zomertijd. Sinds afgelopen weekend is dit weer ingegaan en ik durf er wel het één en ander om te verwedden dat in Nederland alles gestroomlijnd is gegaan.
Toen we hier 3 jaar geleden kwamen wonen, was het binnen het dorp alleen mogelijk om met een vaste lijn te bellen. Om mobiel te kunnen bellen, moesten we eerst de heuvel op lopen. Dat was soms misschien wel wat lastig, maar na verloop van tijd raakten we er aan gewend en was het ook wel lekker rustig zo zonder mobiele telefoon.
De meeste Nederlanders in Frankrijk herkennen zich vast in het volgende:
Je rijdt door een klein Frans dorp met je schone auto en knalgele kentekenplaat. Dat valt enorm op, want ze rijden hier allemaal in oude rammelende auto’s waarvan het, eens witte, kenteken bijna niet meer te lezen is door de blubber die er aan kleeft.
Naast onze Chambre d' hôtes maken we af en toe eens een website voor anderen. Grotendeels is dit mijn werk, maar als er echt ingewikkelds geprogrammeerd moet worden, springt Mark gelukkig bij.
De beschermheilige van Châtel-Chéhéry (St. Martin) was gisteren jarig. Voor deze gelegenheid komen bijna alle inwoners naar het dorpsplein voor de kerk om het te vieren.
De auto met autoradio (die vaker voor dit soort gelegenheden wordt gebruikt) was weer van de partij, dus de Marseillaise werd gespeeld.
Toen we drie jaar geleden hier voor het eerst waren om ons huis te bekijken, zijn we naar Varennes gereden om daar de plaatselijke kroeg te testen. In deze kroeg ontmoetten we toen 'Popeye'.
In 2005 hebben we voor het eerst met gasten Kerst en Oud & Nieuw gevierd en we hebben er van genoten! Een witte Kerst was het nét niet, maar in de dagen erna is er wel veel in de sneeuw gewandeld.
Oud & Nieuw is hier een belevenis ..
In de supermarkt is een ruime keuze in varkenskoppen, varkenspootjes, konijnenkopjes, andouillettes (worstje dat gemaakt wordt van ingewanden), bloedworst, lever, niertjes, hersenen en ..
Toen ik in juni onze website online bracht, hadden we niet verwacht dat we zo'n geweldig eerste seizoen zouden gaan hebben! Onze hoop was erop gericht dat we misschien in augustus of september wat gasten zouden krijgen via de site. Het liep allemaal anders ..
Vandaag was er brocante in het dorp. Dat vraagt natuurlijk om een goede voorbereiding, dus al weken geleden zijn we begonnen met het inschrijven voor een standplaats en het verzamelen van spullen die we toch al een tijd niet meer gebruikten. Ook mijn ouders hebben nog eens kritisch naar de inhoud van hun zolder gekeken en uiteindelijk stonden er hier 8 dozen vol rommel klaar om te verkopen.
De Fransen hebben héél véél regels en wetten. Soms houden ze zich er zeer strikt aan en andere keren weer helemaal niet. Helaas ben je als Nederlander (en misschien ook wel als Fransman?) overgeleverd aan de grillen van de ambtenaar die toevallig voor je zit.
Onze leverancier in vreemde, plaatselijke groenten en planten is weer langs geweest. Pierrot is een echte fransman zoals wij die van de Franse films kennen. Hij komt tot mijn schouder, wat maakt dat hij dus niet langer is dan 1,60. Hij draagt oude, vieze kleding die omhoog wordt gehouden door al even vieze bretels. En ..
Ik ben bang dat mijn dagboek dit keer te kort is om in zijn geheel het spektakel te beschrijven dat zich hier heeft afgespeeld bij het ingraven van onze gastank. Het gas komt hier niet zoals in Nederland uit de muur, maar het komt uit een citerne (=tank van 1000 liter die ingegraven kan worden in je tuin). Normaal gesproken is zoiets in een ochtend gepiept, mits ..
'In mei leggen alle vogels een ei'. Maar voor het zover is, gaat er heel wat gekwetter aan vooraf!! Er vliegt en fladdert hier van alles rond, maar ONZE zwaluw slaat echt alles. Daaagen zijn we in de veronderstelling geweest dat we minstens 10 nesten hadden in de schuur, maar na en nauwkeurige studie van de zwaluwenpopulatie hier bleek dat het om 1 schreeuwlelijk gaat.
Als we een beetje willen integreren hier, moeten we een moestuin hebben en er veel tijd besteden. Groene vingers heb ik helemaal niet, maar het is gelukkig ook dé manier om een praatje met iedereen te maken en te genieten van de frisse buitenlucht.
Onze buurvrouw is blij met ons (en wij ook met haar). In het dorp zijn weinig mensen met wie je op niveau een gesprek kunt voeren. Meer dan over het weer en zere knieën is er hier niet te bespreken.
Daar is ie dan... de derde kamer is ook af! Omdat we zeker willen weten dat het onze gasten aan niets ontbreekt, hebben we ook deze kamer getest. Op de twee grote houten bedden, slaapt het als een prinsesje (of in Mark's geval... een dik prinsje) en de verwarming doet het prima.
Het dagboek is er, door alle bezoeken aan Nederland, even bij in geschoten, maar dat is dan meteen een mooi voornemen voor 2005 . . . jullie beter op de hoogte houden wat er allemaal gebeurt in Châtel.
Het dorp bereidt zich voor op een koude winter en iedereen leeft hierbij met ons mee. 's Morgens bij de bakker wordt er druk gevraagd of we het niet vreselijk koud hebben. Als ik met mijn sjaal om en handschoenen aan vertel dat het wel meevalt en dat we twee kamers kunnen verwarmen, trekt men over het algemeen een vies gezicht.
Vandaag is het feestdag - de wapenstilstand van La Grande Guerre (1914-1918). Ter gelegenheid hiervan is er in ons dorp een herdenking geweest. Voor ons dé gelegenheid om er eens op uit te gaan (in de hersft zitten we veel meer binnen dan in de zomer en ontmoeten weinig Fransen).
De afgelopen twee weken had ik vakantie en kon ik naar Mark in Frankrijk. Het was aanpoten maar met flink wat hulp (Papa, Mama, Bas, Albertine, Kinke, Hugo, Michiel, Marleen, Caroline en oom Jan heel erg bedankt!) zijn we ernorm opgeschoten. Het sloopwerk is gedaan en het eerste begin met het schilderen van de luiken is gemaakt.
Mark heeft 2 weken geleden zijn ontslag ingediend. Vanaf 1 juli vertrekt hij naar Chatel om daar full-time aan de slag te gaan. Heel fijn natuurlijk dat de werkzaamheden dan vlotter zullen verlopen, maar wat zal ik hem hier missen!!!
We hebben het voorlopig koopcontract getekend. Dat viel nog niet mee, want wanneer ga je bijvoorbeeld bellen naar een notaris? Van alle kanten horen we dat je de Fransen niet te veel moet opjutten. Aan de andere kant horen en lezen we ook dat degene die het hardst roept, het eerst geholpen wordt.