Het schrijven van een weblog over Frankrijk zonder te praten over de Franse slag bestaat eigenlijk niet, dus ik kan niet achter blijven.
De meeste Nederlanders denken dat geen enkele Fransman precies met de tijd omgaat en dat ze allemaal te laat komen. Voor ons nep-Fransozen komt dat prima uit...
Al vanaf dat we in ons dorp zijn gaan wonen, struin ik rond op zoek naar oude foto's van het dorp en de omgeving. In het begin ging dat soms wat moeizaam, want niet iedereen hier begreep wat ik toch met die oude foto's moest.
Afgelopen zaterdag was er e
en feest dat georganiseerd werd door de Nederlanders in ons dorp.
Voor de voorzitter van ons Café Culturel was het wel even wennen dat ze de controle over de organisatie volledig kwijt was. En zodra ze haar kans zag, probeerde ze toch steeds een beetje van de organisatie over te nemen.
Onze bakker rijdt alle dagen rond tien uur ons dorp binnen. Eerst horen we een ratelende motor gevolgd door een snerpende toeter. Het missen van de bakker is hier absoluut onmogelijk.
Alleen op zondag is ze wat later....
In één van de eerste weken dat we in Châtel-Chéhéry kwamen wonen, werd ik ’s morgens bij de bakker aan een kruisverhoor onderworpen; ‘hoe oud ben je?’ en ‘waarom hebben jullie nog geen kinderen, dat wordt toch echt wel tijd hoor meid!’.
De beschermheilige van Châtel-Chéhéry (St. Martin) was gisteren jarig. Voor deze gelegenheid komen bijna alle inwoners naar het dorpsplein voor de kerk om het te vieren.
De auto met autoradio (die vaker voor dit soort gelegenheden wordt gebruikt) was weer van de partij, dus de Marseillaise werd gespeeld.
Toen we drie jaar geleden hier voor het eerst waren om ons huis te bekijken, zijn we naar Varennes gereden om daar de plaatselijke kroeg te testen. In deze kroeg ontmoetten we toen 'Popeye'.
In de supermarkt is een ruime keuze in varkenskoppen, varkenspootjes, konijnenkopjes, andouillettes (worstje dat gemaakt wordt van ingewanden), bloedworst, lever, niertjes, hersenen en ..
Toen ik in juni onze website online bracht, hadden we niet verwacht dat we zo'n geweldig eerste seizoen zouden gaan hebben! Onze hoop was erop gericht dat we misschien in augustus of september wat gasten zouden krijgen via de site. Het liep allemaal anders ..
Vandaag was er brocante in het dorp. Dat vraagt natuurlijk om een goede voorbereiding, dus al weken geleden zijn we begonnen met het inschrijven voor een standplaats en het verzamelen van spullen die we toch al een tijd niet meer gebruikten. Ook mijn ouders hebben nog eens kritisch naar de inhoud van hun zolder gekeken en uiteindelijk stonden er hier 8 dozen vol rommel klaar om te verkopen.
Onze leverancier in vreemde, plaatselijke groenten en planten is weer langs geweest. Pierrot is een echte fransman zoals wij die van de Franse films kennen. Hij komt tot mijn schouder, wat maakt dat hij dus niet langer is dan 1,60. Hij draagt oude, vieze kleding die omhoog wordt gehouden door al even vieze bretels. En ..
Afgelopen vrijdag hebben we ons openingsfeest gehouden voor het dorp. Het feest was vooral bedoeld om de bewoners van Châtel te bedanken voor hun gastvrijheid en alle hulp die ze hebben geboden met groente, fruit, verwarming, interesse en vooral raadgevingen. De verbouwing is natuurlijk nog niet voltooid, maar als we jaren zouden wachten tot we helemaal klaar zijn, zou het feestje als mosterd na de maaltijd zijn.
Ik ben bang dat mijn dagboek dit keer te kort is om in zijn geheel het spektakel te beschrijven dat zich hier heeft afgespeeld bij het ingraven van onze gastank. Het gas komt hier niet zoals in Nederland uit de muur, maar het komt uit een citerne (=tank van 1000 liter die ingegraven kan worden in je tuin). Normaal gesproken is zoiets in een ochtend gepiept, mits ..
'In mei leggen alle vogels een ei'. Maar voor het zover is, gaat er heel wat gekwetter aan vooraf!! Er vliegt en fladdert hier van alles rond, maar ONZE zwaluw slaat echt alles. Daaagen zijn we in de veronderstelling geweest dat we minstens 10 nesten hadden in de schuur, maar na en nauwkeurige studie van de zwaluwenpopulatie hier bleek dat het om 1 schreeuwlelijk gaat.
Daar is ie dan... de derde kamer is ook af! Omdat we zeker willen weten dat het onze gasten aan niets ontbreekt, hebben we ook deze kamer getest. Op de twee grote houten bedden, slaapt het als een prinsesje (of in Mark's geval... een dik prinsje) en de verwarming doet het prima.
Het dagboek is er, door alle bezoeken aan Nederland, even bij in geschoten, maar dat is dan meteen een mooi voornemen voor 2005 . . . jullie beter op de hoogte houden wat er allemaal gebeurt in Châtel.
Het dorp bereidt zich voor op een koude winter en iedereen leeft hierbij met ons mee. 's Morgens bij de bakker wordt er druk gevraagd of we het niet vreselijk koud hebben. Als ik met mijn sjaal om en handschoenen aan vertel dat het wel meevalt en dat we twee kamers kunnen verwarmen, trekt men over het algemeen een vies gezicht.
Vandaag hebben we vloeren geboend, meubels neergezet, lampen aangesloten, de ramen gezeemd en de bedden opgemaakt. We zijn er helemaal klaar voor... onze eerste kamer is gereed voor waaghalzen, durfals, dapperen en 'early adaptors' oftewel proefgasten.
Vandaag is het feestdag - de wapenstilstand van La Grande Guerre (1914-1918). Ter gelegenheid hiervan is er in ons dorp een herdenking geweest. Voor ons dé gelegenheid om er eens op uit te gaan (in de hersft zitten we veel meer binnen dan in de zomer en ontmoeten weinig Fransen).