Afgelopen vrijdag hebben we ons openingsfeest gehouden voor het dorp. Het feest was vooral bedoeld om de bewoners van Châtel te bedanken voor hun gastvrijheid en alle hulp die ze hebben geboden met groente, fruit, verwarming, interesse en vooral raadgevingen. De verbouwing is natuurlijk nog niet voltooid, maar als we jaren zouden wachten tot we helemaal klaar zijn, zou het feestje als mosterd na de maaltijd zijn.

Ons huis neemt ons steeds opnieuw mee op avontuur. De eerste ontdekking die we deden was het verloop van de keldertrap. Deze bleek niet altijd op de huidige plek gezeten te hebben, maar stond vroeger 90 graden gedraaid, met de deur midden in de gang. Dit is gewoon een leuke wetenswaardigheid voor ons en niemand heeft er profijt van dat we het nu weten.

Gisteren zagen we het even niet meer zitten: een lekkage van 50 liter water, kit die overal aan plakte behalve waar het moest plakken, een barst in een vloertegel door het vastmaken van de WC, lange tijd weinig slaap vanwege het vele klussen en gasten die vandaag zouden komen en een badkamer die nog niet af was. De tranen stonden ons nader dan het lachen.

Ik ben bang dat mijn dagboek dit keer te kort is om in zijn geheel het spektakel te beschrijven dat zich hier heeft afgespeeld bij het ingraven van onze gastank. Het gas komt hier niet zoals in Nederland uit de muur, maar het komt uit een citerne (=tank van 1000 liter die ingegraven kan worden in je tuin). Normaal gesproken is zoiets in een ochtend gepiept, mits ..

'In mei leggen alle vogels een ei'. Maar voor het zover is, gaat er heel wat gekwetter aan vooraf!! Er vliegt en fladdert hier van alles rond, maar ONZE zwaluw slaat echt alles. Daaagen zijn we in de veronderstelling geweest dat we minstens 10 nesten hadden in de schuur, maar na en nauwkeurige studie van de zwaluwenpopulatie hier bleek dat het om 1 schreeuwlelijk gaat.