Vanmorgen kwam ik aanrijden op een kruising. Er kwam geen verkeer aan en voor mijn neus stond een stopbord. Dus wat doe ik? Juist... stoppen. De Nederlander achter mij dacht hier duidelijk anders over. In tegenstelling tot 'de Fransman' is 'de Nederlander' is namelijk niet gewend om te stoppen bij een stopbord als er geen verkeer aan komt. En dus verwachte te man achter mij dus ook niet van mij dat ik wel zou stoppen.
Toen ik de auto achter mij wel heel snel op me af zag komen, besefte ik ineens dat ik in de afgelopen jaren toch meer een Française ben geworden dan ik dacht. Jammer genoeg heeft met dat wel geld gekost.
We woonden nog niet zo lang in Frankrijk en ik was onderweg naar de supermarkt. In mijn portemonnee stak € 85,-, het aller allereerste geld dat we verdiend hadden met onze Chambres d'hôtes. Aangekomen bij een stopbord bleek er in de verste verte geen andere auto te bespeuren dus sukkelde ik met en gangetje van 1 km per uur door de weg op. Er bleek inderdaad geen auto te zien te zijn, maar 500 meter verderop stond wel een bosje. Nét vanachter dit bosje sprong een gendarme de weg op en hield me aan. Of ik zojuist wel was gestopt?
Naïef (lees: gewoon stom!) zeg ik veel te eerlijk dat ik niet echt helemaal gestopt ben, maar dat ik hooguit maar 1 km per uur reed. Daar nam de beste man gene genoegen mee. Stoppen is stoppen, dus dit werd betalen. Of ik even €90,- wilde betalen. Overigens ... mocht je een boete oplopen in Frankrijk moet het wel heel gek lopen als het géén €90,- kost. Het lijkt wel of dat een standaard boete voor buitenlanders is.
Ik wilde wel betalen, maar had dus € 5,- te weinig in mijn portemonnee. Cheques had ik nog niet, dus ik probeerde of ik weg kon komen met een betaling van €85,-. Niet dus! Omdat de PIN-automaten niet op iedere hoek van de straat staan en ik geen tijd en zin had om heel Frankrijk door te rijden, vroeg ik de gendarme waar ik geld kon opnemen. Hij verwees me naar de apotheek van een dorpje verderop. Alsof ik een gevaarlijke voortvluchtige boef was, reed de gendarme in de politiebus achter me aan. De interesse om nog meer mensen daar te bekeuren hadden ze blijkbaar verloren.
Eenmaal aangekomen bij de apotheek, bleek daar helemaal geen PIN-automaat te zijn! Ik mocht wel een cheque uitschrijven die ik kon ruilen voor cash-geld. Tja ... ik had dus géén cheques! Uiteindelijk ben ik 45 minuten onderweg geweest voor €5,-, maar vergeten te stoppen bij een stopbord zal ik daardoor nooit meer!