Sinds kort heb ik de sportieve draad weer opgepakt. Na de geboorte van onze dochter was het er niet meer van gekomen. Ja, wel een dagelijkse wandeling naar de supermarkt – wat overigens een genot is voor Annelieke, want ze kijkt nog steeds haar ogen uit met al die mensen en gekleurde artikelen in de schappen – maar ik had niet meer gezwommen, gefietst of hardgelopen.

Vanmorgen kwam ik aanrijden op een kruising. Er kwam geen verkeer aan en voor mijn neus stond een stopbord. Dus wat doe ik? Juist... stoppen. De Nederlander achter mij dacht hier duidelijk anders over.

Onze dochter is eindelijk op de wereld en ze heet Annelieke Willemijn.

Met mijn bevalling in zicht, heb ik ons huis in Noord-Frankrijk verruild voor ons appartement in Nederland. Wat was dat wennen in het begin ...