Vanmorgen was er de jaarlijkse herdenkingsdienst van de Eerste Wereldoorlog in ons dorp. En wij waren niet de enigen. Ook in de andere 36.780 gemeentes van Frankrijk werden er bloemen gelegd en hield de burgemeester een praatje.

Toch was het bij ons dit jaar nét iets anders dan andere jaren. De plaatselijke vereniging van oud-strijders had er namelijk voor gezorgd dat er echte trompetblazers en een trommelaar aanwezig waren in plaats van de bekende oude auto met cassettebandje.

Ik had al wel vaker gezien dat er op dit soort momenten één man de trompet blaast. Dat vind ik mooi en het raakt me, maar vier blazers tegelijk had ik echter nog niet eerder gezien! Hopelijk hoef ik dit de komende tijd ook niet meer aan te horen, want en plein public werd het bewijs geleverd dat tegelijk blazen heel erg moeilijk is. De toespraak van de burgemeester en de bloemlegging werden zo knettervals begeleid door de vier blazers dat ik de volgende keer toch de voorkeur aan de auto met cassettebandje geef.

Zodra de blazers klaar waren, dacht ik het te hebben gehad, maar het bleek nog erger te kunnen. Eén van de blazers bleek zó verkouden dat hij zijn neus om de minuut zeer luid ophaalde. De kinderen die voor me stonden hoorde ik bij iedere neusophaal giechelen: 'maman, c'est un cochon'.

Kortom de herdenkingsdienst was eigenlijk weer helemaal wat ik er van verwachtte; lekker kneuterig en o zo Frans.