Zo ongeveer op de eerste dag dat ik onze overbuurvrouwen sprak, vroegen ze me of Mark en ik kinderen hebben. Toen het antwoord nee bleek, werd er direct een offensief gestart.

Zodra we gasten hadden die met een kindje kwamen, vroegen de dametjes me meteen weer of we al aan kinderen toe zijn. Geduldig legde ik ze steeds uit dat we daar niet aan toe zijn en dat het met de gasten in huis ook best lastig combineren is.
Na een jaar of 4 kreeg ik de indruk dat de ze besloten hadden om het los te laten. Jammer vonden ze het wel, maar blijkbaar zijn die gekke Hollanders blijkbaar nu eenmaal zo.

Toen mijn zusje ruim 2 jaar geleden een dochter kreeg, veranderde er ernstig iets in mijn hormoon huishouding. We waren ineens wel aan kinderen toe!
Inmiddels ben ik zwanger en heb ik het natuurlijk ook aan de buurvrouwen verteld. Hun reactie verbaasde me enorm!
De ene buurvrouw zei meteen 'ja maar je wilde toch geen kinderen, weet je het wel zeker?' en de andere zei 'begin niet aan 7 kinderen zoals ik, want daar krijg je spijt van.'
Van het initiële enthousiasme voor het krijgen van kinderen bleef dus nog maar weinig over.

En toen kwam de vraag
In Nederland vraagt men voorzichtig of we (willen) weten wat voor geslacht het heeft. Hier gaat dat anders. Ze veronderstellen dat je het wilt weten én dat je het ook aan iedereen zult vertellen. Nu komt dat goed uit want we weten het inmiddels en willen het ook best vertellen... het is een meisje.

Maar dan ben je er nog niet
Als je de geslacht-vraag hebt gehad, komt er in één adem achteraan: 'hoe gaat ze heten?' Tja, je mag best veel van me weten, maar niet mijn PIN-code en ook niet hoe ons meisje zal gaan heten. Dan is de verrassing er toch helemaal af?
Zwaar teleurgesteld, maar accepterend dat dat wel weer iets Nederlands zal zijn, druipt men af.
Ik ben wel heel benieuwd wat ons na de geboorte aan vreemde Franse gewoontes nog te wachten staat!

Oja
Voor degenen die het nog niet weten, maar wel willen weten... we verwachten ons meisje in januari.