Je zou het bij het zien van onze auto (schattige groene Peugeot 205 uit 1998) misschien niet meteen zeggen, maar Mark en ik zijn echte autorijders.
Voor ons is er niets leukers dan op een mooie dag een beetje te toeren over de Franse weggetjes. Onderweg maken we graag een ommetje om bij bekenden een kop koffie te drinken. Maar hoe we ook ons best doen, we komen óók altijd weer op het verkeerde weggetje uit.


Het lijkt wel of we er een gave voor hebben … het nemen van de avontuurlijke route. Het begint altijd onschuldig. “Zullen we de TomTom instellen op de snelste route of op de kortste route”. Uiteraard kiezen we dan de kortste route, want de snelste is vaak minder idyllisch. En gelukkig (dachten we de eerste 10 keer nog) vraagt TomTom ook altijd of we onverharde paden willen vermijden. “ja graag dus, want met die onverharde paden weet je het maar nooit”.

Ik denk dat TomTom het verschil tussen 'ja-graag' en 'nee-dankjewel' nog niet helemaal snapt. Wat we ook doen, een dagje toeren eindigt bij ons negen van de tien keer in de blubber, langs een afgrond of op een pad waar je liever niet eens op je mountainbike zou willen fietsen.

En ja hoor, ook vandaag was het weer raak! Natuurlijk hebben we TomTom gezegd om ons NIET over onverharde paden te leiden en natuuuuuurlijk deed TomTom dat weer lekker niet.
In het begin ging het eigenlijk nog wel goed en we hadden zelfs bijna het idee dat we er dit keer zonder kleerscheuren van af zouden komen, maar toen werd de weg ineens tóch weer smaller. Nee, hè, het zal toch niet weer …
Halverwege stond een huis en zagen we een onvriendelijk ogende boer met zijn jachtgeweer over zijn schouder nukkig toekijken toen we 'zijn' weggetje in reden. Ik hoorde hem gewoon hardop denken “Wat moeten die Hollanders op mijn weggetje, iedere idioot snapt toch dat je straks niet verder kunt?”.  Tja, wij dus niet en daar gingen we.

Het weggetje werd steeds smaller en steeds blubberiger. We plensden al door een diepe plas en bij de derde diepe kuil zeiden we tegen elkaar “Ik hoop niet dat we straks langs dezelfde weg terug moeten”. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, zou ik direct omgekeerd zijn, maar we hielden vol. Heuvel af glijdend langs wat rotsen kwamen we op het onvermijdelijke punt van no-return. Dit zou de andere kant op nooit meer lukken en ik dacht nog “waarom doen we onszelf dit toch altijd weer aan?”.

De rest van het pad was daarna gelukkig weer redelijk begaanbaar en we dachten het te hebben gered, tot dat … Er een slagboom met een groot slot over de weg hing. Terug was geen optie, een telefoon hadden we weer eens niet bij ons (en wat zouden we er ook aan hebben trouwens), dus zat er maar één ding op: er onderdoor kruipen en hopen dat we iemand tegenkomen met een sleutel. Na een kilometer stond er een huis en na aanbellen bleek de eigenaar iemand te kennen met een sleutel. De sleutel-eigenaar zou toevallig toch over een half uurtje langs komen, dus onder het genot van een kop slappe Franse koffie hebben we gewacht op de verlossing-in-de-vorm-van-een-sleutel.

En die kwam vrij snel. Ja, zo'n sleutel maakt het allemaal een stuk makkelijker. Binnen 10 minuten zaten we weer op een verharde weg. Onze kop koffie van de dag hadden we achter te kiezen, dus met de TomTom op de snelste route gezet, toerden we weer naar huis.

“Dit doen we voorlopig maar niet meer hè?”. Ik hoor het me nog zeggen tegen Mark. Maar ja, hoe vaak hebben we dát al niet tegen elkaar gezegd!...