Onze bakker rijdt alle dagen rond tien uur ons dorp binnen. Eerst horen we een ratelende motor gevolgd door een snerpende toeter. Het missen van de bakker is hier absoluut onmogelijk.
Alleen op zondag is ze wat later. Dan bestellen de oude dametjes allemaal taartjes voor de kinderen die op bezoek komen en dat kost nu eenmaal meer tijd. Niet het inpakken van de gebakjes, maar het aanhoren van de verhalen. Welke kinderen er komen, welke aanvaring hebben ze opgelopen met de plaatselijk gendarmes, wat ze die avond gaan eten.
Ik vind het prima hoor die sociale dienstverlening door de bakker, je moet toch wat wanneer je als ouder dametje niet kunt Twitteren?

Maar vorige week maandag kwam onze bakker ineens helemaal niet! Er lag geen sneeuw, er was geen staking van het tankstation en het was geen zondag. Kortom waar bleef mijn bakker?
Om twaalf uur was er nog geen bakker, dus misschien had ik toch die absoluut onmogelijk te missen toeter toch gemist? Maar de dag er na kwam ze weer niet en de dag daarna nog steeds niet.
Ik ben erg gehecht aan mijn 'pain quotidien', dus ben ik naar de 10km verderop gelegen bakkerswinkel gereden. Daar aangekomen bleek ook de winkel gesloten.

En toen … zonder waarschuwen... kwam mijn bakker ineens weer en ze was erg laat. Zonder blikken of blozen vertelde de bakkersvrouw me dat ze een nieuwe oven hebben, dus dat ze geen brood konden bakken de afgelopen dagen. Ik snap dat je dan geen brood kunt bakken, maar had ze niet even kunnen waarschuwen? “Nee, want we konden geen brood bakken, en als je het probleem niet op kunt lossen, heeft het ook geen zin om mensen te waarschuwen”.

Mijn buurvrouw werd daarop enorm boos op de bakkersvrouw. En nu is onze bakkersvrouw zo boos op mijn buurvrouw dat ze onze 'halte' overslaat. Aan de andere kant van het dorp stopt ze nog wel, dus bij mijn 'pain quotidien' krijg ik tegenwoordig meteen een ochtendwandeling. Ach, wel zo gezond toch?