Het schrijven van een weblog over Frankrijk zonder te praten over de Franse slag bestaat eigenlijk niet, dus ik kan niet achter blijven.
De meeste Nederlanders denken dat geen enkele Fransman precies met de tijd omgaat en dat ze allemaal te laat komen. Voor ons nep-Fransozen komt dat prima uit...
In Nederland fiets je, bijna zonder erbij na te denken, na het werk even langs de supermarkt. In Frankrijk is het voor ons een dagbesteding; 50 kilometer kronkelen over de Franse wegen naar Verdun. Vervolgens eerst naar de Grand Frais, dan naar de Lidl en tenslotte naar de Cora. Om tenslotte weer 50 km terug te pruttelen.
We zijn een paar dagen 'op vakantie in eigen land' geweest. Om precies te zijn Bretagne. Kennissen van ons hadden er een huisje gehuurd en vroegen of we zin hadden om een paar dagen langs te gaan als we toch op weg naar Nederland waren. Zonder eerst uit onze topografische kennis te putten, zeiden we direct vol enthousiasme 'JA!', en toen keken we pas op de kaart …
Gezien de leeftijd van onze auto (1998) valt het nog enorm mee wat er tot nu toe aan gerepareerd is. Maar áls er dan toch iets mis is, ben ik altijd weer blij dat de garage zo dichtbij ons dorp te vinden is.
Al vanaf dat we in ons dorp zijn gaan wonen, struin ik rond op zoek naar oude foto's van het dorp en de omgeving. In het begin ging dat soms wat moeizaam, want niet iedereen hier begreep wat ik toch met die oude foto's moest.
Je zou het bij het zien van onze auto misschien niet meteen zeggen, maar Mark en ik zijn echte autorijders. Voor ons is er niets leukers dan op een mooie dag een beetje te toeren over de Franse weggetjes. Onderweg maken we graag een ommetje om bij bekenden een kop koffie te drinken.
Maar hoe we ook ons best doen, we komen óók altijd weer op het verkeerde weggetje uit.
Vanaf april beginnen ze allemaal weer. De brocantes, vide greniers (zolderopruimingen) en andere rommelmarkten. Wij Nederlanders hebben hier altijd een overdreven romantisch idee bij; je gaat naar de brocante en komt thuis met een zeldzaam stuk aardewerk, een antieke tafel of uniek schilderij. De werkelijkheid is anders, maar daardoor niet minder leuk!
Afgelopen weekend had ik de dochter van goede vrienden te logeren. Een meisje van 9 jaar met een grenzeloze energie …
Afgelopen zaterdag was er e
en feest dat georganiseerd werd door de Nederlanders in ons dorp.
Voor de voorzitter van ons Café Culturel was het wel even wennen dat ze de controle over de organisatie volledig kwijt was. En zodra ze haar kans zag, probeerde ze toch steeds een beetje van de organisatie over te nemen.
Onze bakker rijdt alle dagen rond tien uur ons dorp binnen. Eerst horen we een ratelende motor gevolgd door een snerpende toeter. Het missen van de bakker is hier absoluut onmogelijk.
Alleen op zondag is ze wat later....
Sinds we in Frankrijk wonen, missen we vooral de sociale activiteiten gedurende de week, zoals een vrijdagmiddagborrel.
Toen er in augustus een Vlaams koppel bij ons 'in de buurt' neer streek om een kroeg te beginnen, twijfelden we geen moment om er een kijkje te nemen. Na een testritje bleek de 15km die het fietsen is, een gunstige helling te hebben.
Onze heiwee naar Nederland (de taal, vrienden, famielie, musea enz.) nam steeds meer toe. Uiteindelijk hebben we daarom besloten om vanaf november 2008 de chambres d'hôtes te sluiten.
Maar ja, toen had ik geen blog meer en dat is toch wel heeeeel jammer met alles wat we hier om ons heen beleven...