In één van de eerste weken dat we in Châtel-Chéhéry kwamen wonen, werd ik ’s morgens bij de bakker aan een kruisverhoor onderworpen; ‘hoe oud ben je?’ en ‘waarom hebben jullie nog geen kinderen, dat wordt toch echt wel tijd hoor meid!’.

Mark en ik hebben geen sterke kinderwens, maar toen ik dat vertelde stuitte ik op een berg van verzet en ongeloof. In dit dorp trouw je rond je 20e en krijg je daarna kinderen en dat is een feit en geen keuze.

Inmiddels zijn we alweer 4 jaar verder en Mark en ik hebben (nog steeds) geen kinderen. Onze ouders zouden het natuurlijk wel erg leuk vinden om opa en oma te worden, dus de hoop was gevestigd op mijn zusje of het broertje van Mark.

Vreugde alom toen mijn zusje en haar vriend afgelopen november vertelden dat ze mama en papa zouden gaan worden. Mijn ouders als opa en oma en Mark en ik als oom en tante, het kan niet leuker, alle wensen vervuld!

Zondag 13 juli is, na een periode van heel veel geduldoefeningen (wat duren 9 maanden dan ineens lang), mijn zusje bevallen van een heel lief mooi meisje; Josalien.
Diezelfde ochtend stond ik bij de bakker en vertelde enthousiast onze buurvrouwen dat we een paar dagen naar Nederland zouden gaan omdat we een nichtje hebben en wat waren ze blij voor me.

Wat een mooi einde voor een happy story over de baby, ware het niet dat ik de buurvrouwen vanmorgen, voor het eerst sinds ons bezoek in Nederland, weer sprak. Het begon heel vriendelijk … ‘en was het een schattig en mooi meisje?’ Ik zei natuurlijk ja en ben daarmee precies in de val getrapt die ze zorgvuldig hadden opgesteld. Met z’n drieën tegelijk gingen ze in de ‘aanval’… na het zien van zo’n klein lief hummeltje, moest ik nu toch wel inzien dat wij ook aan de kinderen moeten. Weer werd mijn leeftijd gevraagd (32) en weer kwamen de argumenten om vooral niet langer te wachten. Ik ben bang dat ik ze dit keer niet zo makkelijk heb kunnen afschudden, dus of ik morgen weer naar de bakker durf?? …