De meeste Nederlanders in Frankrijk herkennen zich vast in het volgende:
Je rijdt door een klein Frans dorp met je schone auto en knalgele kentekenplaat. Dat valt enorm op, want ze rijden hier allemaal in oude rammelende auto’s waarvan het, eens witte, kenteken bijna niet meer te lezen is door de blubber die er aan kleeft.

Regelmatig zie je dat de Fransen uit zo’n dorp waar je doorheen rijdt langs de kant van de weg of op hun stoepje stil gaan staan om te kijken wie er door hun dorp rijdt.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het zelf ook doe, want zo vaak rijdt er nu ook weer niet een Nederlandse auto door het dorp. En áls er dan eens één door het dorp rijdt, kijk ik ook wel even.

Hoewel we toch al flinke tijd in Frankrijk wonen, reden we nog steeds, lekker opvallend, met onze auto met Nederlands kenteken. Dit kwam vooral door de ambtelijke molen om de auto te importeren en de tijd die het kost om heen en weer te rijden naar de verschillende instanties.

Deze winter hebben we er de tijd voor genomen de auto op Frans kenteken te zetten. Eén van de instanties waar we langs moesten, was de DRIRE (ik heb geen idee wat dat in het Nederlands is). Ons kantoor van de DRIRE zit in Charleville, op ongeveer een uur rijden bij ons vandaan. Aangekomen in Chareleville hing er een papiertje op de deur dat het kantoor verplaatst is naar Châlons-en-Champagne. Nu is Châlons-en-Champagne  een mooie plaats, maar ligt jammer genoeg wel op 1,5 uur rijden van Charleville. Toen we in Châlons aankwamen, was het kantoor natuurlijk gesloten … lunchtijd. Twee uurtjes later, onze magen goed gevuld, konden we het kantoor binnen. Na 5 minuten stonden we met lege handen buiten: de DRIRE is alleen voor personenauto´s. En wij hebben een bus. Nou ja, om een lang verhaal wat korter te maken … het was veel heen en weer rijden, maar het is gelukt en we hebben een Frans kenteken.

Met onze nieuwe platen op de auto hebben we meteen de proef op de som genomen en wat blijkt … het maakt helemaal niets uit welk kleur het kenteken is !! Nog steeds staan de mannetjes stil langs de kant van de weg en ik blijf er gewoon aan mee doen.