Ik ben bang dat mijn dagboek dit keer te kort is om in zijn geheel het spektakel te beschrijven dat zich hier heeft afgespeeld bij het ingraven van onze gastank. Het gas komt hier niet zoals in Nederland uit de muur, maar het komt uit een citerne (=tank van 1000 liter die ingegraven kan worden in je tuin). Normaal gesproken is zoiets in een ochtend gepiept, mits ..

.. er zich geen spoedgevallen voor doen waardoor ze niet kunnen komen en er een toegang tot de tuin is voor het graafmachientje.
Helaas zaten we er in beide gevallen naast. Na veel bellen, bleek er een spoedgeval te zijn waardoor ze pas dagen later konden komen, maar ze kwamen uiteindelijk wel. Eenmaal hier aanwezig leek het machientje te breed voor het hekje om in de tuin te komen waar de tank ingegraven moest worden. De mannen van het gas hebben toen na lang overleg besloten om de graafmachine dan maar met een takel OVER ons hek te tillen. Dit bleek minder handig dan de mannen hadden bedacht tijdens hun werkoverleg, want de telefoonleidingen lopen hier nog via palen boven de grond. De takel kwam vast te zitten in de telefoondraden en de dorpsbewoners stroomden natuurlijk weer toe om het spektakel bij te wonen.
De besprekingen van Plan B (toch proberen of de machine door het hekje kan) duurde minimaal zo lang als het overleg voor Plan A. Gelukkig was Plan B nét iets beter uitgewerkt en kon de graafmachine (met een ruimte tussen het hek en de machine van 1 cm aan ieder kant) gelukkig beginnen met graven. Het graven beek inderdaad een fluitje van een cent en binnen een paar uur waren wij de gelukkig eigenaren van een ware citerne!